недеља, 14. март 2010.
Ik kan niet begrijpen waarom mensen willen weten wat anderen doen. Omdat ik in een kleine stadje woon, ken ik iedereen en iedereen kent me. Als ik op een straat ben, moet ik rustig praten omdat iemand me kan horen en dat is het probleem. Met mensen kan ik niet normaal praten over gewone dingen, maar over andere mensen en hun levens. Ik vindt het heel absurd en vervelend. Als ik met mijn vrienden in een cafe zit om een kopje koffie te drinken, praten ze over een ex-vrienden, vriendinnen van hun ex-vrienden etc. We kunnen over sport, muziek, reizen en andere dingen praten, maar nee...deze mentaliteit...
Пријавите се на:
Објављивање коментара (Atom)
Нема коментара:
Постави коментар