Het is bekend dat de culturen van de wereld niet dezelfde zijn, meer dan dat, we kunnen zeggen dat elke cultuur ander is. Als het over de Marokkaanse cultuur gaat, is het duidelijk dat het heel verschillend van de Nederlandse is. Wasif Shadid, een professor emeritus van de universiteit van Tilburg, heeft in zijn werk Beeldvorming: de verborgen dimensie bij interculturele communicatie het verschil gegeven tussen de Nederlandse huwelijk en de Marokkaanse. Het verschil is dat de vrouw in de Nederlanse huwelijk heeft dezelfde rechten zoals de man en dat de vrouw in de Marokkaanse niet. Op die manier wilde professor Wasif Shadid waarschijnlijk uitleggen dat deze cultuurverschillen echt bestaan. Maar het probleem is dat de opvattingen over cultuur meestal gebaseerd op generalisaties worden. Er bestaan veel stereotypen op de Balkan zoals die dat de mensen uit Montenegro lui zijn of die dat de mensen uit Bosnië dom zijn. Maar dat is een typisch voorbeeld van generalisatie. Omdat ik vrienden in Bosnië en Montenegro heb, weet ik dat deze stereotypen niet geldig zijn. De interculturele studies kunnen dan mensen helpen om geen generalisatie meer te maken.

Het is bekend dat mensen al jaren trouwen en dat het huwelijk een oude institutie is. Het is blijkbaar dat de situatie door de jaren heen veranderd is. Vroeger was er een gewoonte dat de vrouw thuis zat om de huishouding te doen terwijl haar man op het werk was en geld voor beiden verdiende. Het was wat het huwelijk toen betekende en in sommige landen geldt het nog steeds. Vandaag de dag is er een heel ander begrip van deze institutie. Men denkt dat het in de meederheid van de landen gewoon is dat beiden, zowel man als vrouw, een carrière kunnen hebben. Maar is het echt zo? Volgens mij gebeurt het niet vaak...

Het is toch niet te geloven dat je in Servië niet meteen kan worden behandeld als je ziek bent. Als je in het ziekenhuis komt om een onderzoek te ondergaan, moet je minstens één maand daarop wachten. Ook wachten sommige mensen één jaar daarop. De mensen die daar werken zijn heel onvriendelijk. Je bent ziek als een hond, maar daarbij voel je je ook onaangenaam. Alsof je geen recht op behandeling hebt. Als je iets niet goed begrijpt, durf je niemand daarover te vragen. Artsen zijn ook onverantwoordelijk. Als iemand ernstig ziek is, moet hij meteen onderzocht en behandeld worden. Het is schadelijk dat een erg zieke persoon in de rij wacht. Hij kan daar sterven. Mijn vriend heeft bijvoorbeeld leukemie en hij heeft over vier maanden een afspraak met de arts. Maar hij kan over een maand sterven. En bij wie kan hij klagen? Daar zijn geen woorden voor! Maar dat is de wet.

Nieks

Ik heb geen idee waarover ik nu kan schrijven. Laatste dagen gebeurt er helemaal nieks in mijn leven. Elke dag is dezelfde. Ik begin iets te doen en dan zoek ik de zin ervan. Als ik een boek wil lezen, geef ik na 5 minuten op, omdat ik niet kan consentreren. Als ik met mijn vrienden uitga, vind ik helemaal niets interessants waarover ze praten. Ik begin voor mijn examens te leren en realiseer dat ik niet kan doen. Vorige avond vroeg me een persoon wat ik in mijn vrije tijd doe en mijn antwoord was-nieks! Nieks? Ja, helemaal nieks...Ik lig in bed en kijk naar de muur. En nu moet ik de blog schrijven, maar heb ik geen inspiratie ervoor. Hele dag dacht ik erover en kon niet beslissen welk onderwerp uit te kiezen.